Zaagkracht overstijgt daadkracht

Door Johan Klaps op 4 mei 2018, over deze onderwerpen: Financiën en Begroting
Johan Klaps

In De Ochtend op Radio 1 bleek Eric Van Rompuy weer met het verkeerde been uit bed gestapt te zijn.

Van Rompuy is, na Herman De Croo, met 35 jaar op de teller het langst zetelend parlementslid. Hij kwam in het parlement toen de CVP nog dik boven de 40 zetels in het halfrond bezette. Vandaag zijn er dat nog 18. De tijd dat de (toen nog) CVP na elke verkiezing simpelweg kon kiezen tussen socialisten en liberalen voor de volgende regering is al lang voorbij. Samen met de gestage daling van het aantal zetels verminderde – uiteraard – ook het gewicht van de Christen-democraten. En dat steekt. Zeker bij Eric.

 

De huidige regering levert schitterend werk. Er is eindelijk een ondernemersvriendelijk klimaat gecreëerd en de taks shift zorgt voor een hoger nettoloon voor werknemers (waarbij de laagste lonen er het meest op vooruit gaan). Er wordt eindelijk een migratiebeleid die naam waardig gevoerd, politie en leger krijgen eindelijk deftig materiaal. Het begrotingstekort is gedaald naar 1%, de overheidsschuld zakt jaar na jaar.

 

Is alles rozegeur en maneschijn? Nee, want het was de bedoeling het begrotingstekort helemaal weg te werken en dat lukt helaas niet. We slagen er niet in voldoende snel te hervormen om het overheidsbeslag nog verder naar beneden te halen. Dat betreur ik, samen met collega Van Rompuy, want daardoor schuiven we een stuk van de problemen voor ons uit.

 

En om stevig verder te besparen is er vertrouwen nodig onder de regeringspartijen. Dat is er niet, en dat is volgens Van Rompuy de schuld van de N-VA. In De Ochtend was het weer N-VA van hier en Francken van daar. Ik dacht haast dat Calvo aan het woord was.

 

Beste Eric, dat riedeltje klinkt ondertussen behoorlijk afgezaagd. N-VA is naar de regeringsonderhandelingen gestapt met een stevig eisenpakket qua hervormingen en besparingen. CD&V heeft er alles aan gedaan om dat af te zwakken. Daardoor zijn we nog steeds het enige land waar je levenslang dop kan trekken. Dat kost geld, beste Eric. Ook buiten het bestuursakkoord zijn er vele voorbeelden. Belfius gedeeltelijk privatiseren is goed voor de bank én voor de overheid. Wie houdt dat tegen?

In het parlement voert Lanjri oppositie tegen Francken, Yüksel tegen Vandeput. In de regering loopt Peeters weg van de onderhandelingstafel als hij zijn zin niet krijgt. Maar als Sophie De Wit en Carina Van Cauter eens een kritische vraag stellen aan Koen Geens, dan is er plots een probleem.

 

In Antwerpen zie ik net hetzelfde gebeuren. In de coalitie was het jarenlang fijn samenwerken met CD&V-schepenen Heylen en Van Peel, twee bekwame politici die loyaal het bestuursakkoord uitvoerden. Plots besliste Peeters om een appartement te huren in Antwerpen. Heylen is al weg, Van Peel mag in oktober opkrassen. Ondertussen lanceert Peeters het ene idee na het andere dat al in uitvoering is, waarmee hij duidelijk maakt dat hij niet van ’t Stad is en Antwerpen niet kent.

 

Stop dus met zeuren, Eric. Je zaagkracht overstijgt de daadkracht van je partij.

 

 

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is